Av: Siri Bjorstad Hjermann (53)
Pandemisk poesi.
Då pandemien kloden traff
og intet land vart spart,
så var den langt ifrå eit blaff
og fulgte intet kart.
I folkemengder før eg gjekk,
var trygg på tog, i by,
med sekk eg drog til land langt vekk
og vart eg tørst, eg drakk frå bekk,
no går det knapt eit fly.
Så mykje tok eg før for gitt.
Tenk, mykje var eg lei!
No lengtar eg mot liv så fritt,
mot moro og ståhei.
Me saknar det me trudde trygt,
som varmen nær ein ven.
– Vil du ha klem, er du forrykt?
Du får det blikket som er stygt
og kallast schizofren.
Eg gjekk på jobb, eg hadde flokk
og underviste barn.
No får eg ikkje nærleik nok
og raknar som eit garn.
Som lærar treng eg stryka kinn
og gi ein vennleg klapp,
å følga opp eleven min
på beste vis, heilt genuin,
skjer dårleg på ein app.
I matpausen me sat så tett
at smular skifta brød,
og ofte traff ein kaffiskvett
kollegaen sitt skjød.
Ein meter er no mantraet,
så nære kan me trø,
gløym alt som liknar tête à tête
lev heller livet som asket
– så unngår du å dø.
Så vel eg veit, eg heldig er,
har jobb og barn og mann,
i heimen kan me vera nær
– dèt reddar min forstand!
Eg undrast ofte: kva vil skje
i tjue-tjueein,
vil pandemien vara ved,
og halda fram med sin fortred,
med stadig nye mein?
Uthalden er du, pandemi,
du gledas stadfortredar,
tek tid frå unge, stel magi,
og er ein fæl barbar.
Skurk og tjuv, så lett på foten,
samvitslaus og grådig
tek du for deg heile kloten.
– Kan du gi deg, Covid-19,
starta verta nådig?!
Svigermor på åttisju
tok sjølvvald isolat,
den veka pandemien slu
la fridomen for hat.
Ho laga seg ei eiga verd,
men snappa oss små glimt
av bord med vin og camembert
– ho klarte vera visjonær,
på ho var håpet limt.
Langt vekk frå byens støy og klo
der ufred ofte rår,
finn eg mi kjelda til ei ro
eg ikkje ofte får
når folkevrimmel famnar meg,
når støyen flerrar luft
frå bil og trikk og buss på veg,
frå dei som ropar «Sjå på meg!»
heilt blotta for fornuft.
Eg treet er i skogens blest
med røter djupt i jord,
når uvær herjar aller verst
det kjennest at eg gror.
Eg gror med tyngdekrafta ned
mot jordas indre sjel,
der styrkast røter, finn eg fred
og stundom hender det eg bed:
Takk jord, du vil meg vel!
Naturen er eit ope rom,
tek mot meg natt og dag.
Naturen gjer meg aldri tom,
gir påfyll, fjernar gnag,
den gir meg harmoni og fred,
der fyllest eg med liv.
Eg møter ekorn, maur og ørn
som klargjer meg for ei ny tørn
med auka perspektiv.
Når einsamkjensla fyller deg
og du vil ha ein klem,
når mørke tankar set sitt preg
og du ser kun problem:
gå ut i dagslys eller natt,
ut under himmeltak,
trekk djupt inn pusten, så ut att
og strekk deg som ein doven katt
framover, ikkje bak.
I denne tid med isolat
og avstand mellom oss,
der me må møtast til ein prat
på skjerm, og hjartet sloss
mot permafrost og mørketid,
i denne tid, hugs på:
det vil gå over! Ein gong glid
me inn på nye vågar, i
ei verd med himmel blå.